Maar goed, druk had ik het en heb ik het nog. Waar moet ik beginnen met vertellen, ja waar? Even denken??.. ik weet het ik vertel het nieuws gewoon per maand. Dan kunt u goed zien hoe drukker ik het kreeg de afgelopen maanden. Bij deze maanden zal het niet blijven, geloof mij maar.
Ok? de maand april?????????.
April heeft een zeer grappige dag, namelijk 1 april. Maar naast die grappige dag had april ook een zeer drukke dag. Het was wel een dag in het einde van april, maar een bepaalde rustige dag was het niet.
Het begon 's morgens al. Op die ochtend had de dierenambulance een rat gebracht. Niet zo druk zou je zeggen, het was tenslotte maar een rat. Ok? , een rat maar wel een hele dikke. Trouwens dit was pas de ochtend van die bewuste dag.
Het was nog dezelfde ochtend dat we ook naar de Rattenclubdag gingen. Daar wachtte 44 ratten om opgevangen te worden. Aha, dat wordt al wat drukker, toch? Gelukkig waren er die dag ook mensen bereid om een opvangrat een goed tehuis te bieden.
Toen we eindelijk thuis kwamen, wachtte ons een verassing na deze lange dag. De dikke rat die s'morgens binnen was gebracht was ondertussen een heel stuk slanker geworden en moeder van 20 baby ratjes.
Deze drukke dag stond geheel in het teken van de rat en ik kwam pootjes tekort, zo druk was het voor mij.
Half mei maakte de drukte plaats voor gezelligheid. De eerste pensiongasten kwamen weer binnen stromen. Zo werd mijn opvang weer eens super gezellig, ik kwam weer oude bekenden tegen en maakte ook nieuwe vriendjes.
In juni was het hotel van de Stichting helemaal vol. Het was super gezellig met al mijn nieuwe en oude vriendjes. Ik gaf vaak hele leuke feest avondjes, waar het er leuk aan toe ging. Af en toe maakten we waarschijnlijk teveel want dan kwamen de beheerders vragen of het niet wat rustiger kon.
In juli is het uit met de pret en mijn beroemde feest avondjes. Er waren nog wel een paar pensiongasten, maar ik kreeg het veel te druk. In juli schrok ik me rot., ik kreeg te horen dat de stichting met alle opvangbeesten moest verhuizen. Ik ging dus maar overleggen met de woningbouwvereniging of we dan niet meteen op zoek konden gaan naar een groter pand. Mijn gebed werd gehoord en ik mocht gaan kijken of ik het dubbele pand op het Westhovenplein wou gaan bewonen. Dat pand was ideaal, ik was er meteen smoor verliefd op. Hier wou ik de opvang wel beginnen en de beheerders konden boven wonen. Dit pand werd het en de beheerders vonden de indeling die ik had gemaakt perfect.
Toen begon de drukte voor mij pas echt, ik wilde wel verhuizen, maar ik had nog niet genoeg gespaard. Toen ben ik alle donateurs gaan schrijven om te vragen of ze mij wilde steunen met het nieuwe pand en vroeg ze of ze nog wat extra's over hadden. Dit hadden ze en ik kon de verhuizing gaan regelen.
Augustus was de verbouwmaand; Hans en Bennie waren druk bezig met tegelen. Verder moest er ook worden getimmerd, gebroken, geschilderd, verbouwd, gezaagd enzovoort. Ach, veel teveel om op te noemen. Het leek wel klussen met vrijwilligers. Veel te druk geweest die maand augustus en ik moest alles regelen.
In september gebeurde het eindelijk. Op 11 september was het zover, we gingen met alle dieren verhuizen. Wat een dag was dat. De dierenambulances reden af en aan, ik gaf aanwijzingen wat waar moest en ik moest ook al het verkeer regelen. De verhuizing duurde lang. Het koste een hele dag en avond. Ik was samen met de vrijwilligers doodop. Maar het voornaamste was gelukt; de verhuizing was een succes. Uiteindelijk had ik mijn zin, een groter pand, veel ruimte en ik een groter hok.
Ik stop ermee. Ik heb pijn in mijn voetjes van het tikken.

Tot de volgende keer allemaal,

Bengel.