Bengel is de mascotte van de stichting knaagdierenopvang "het Knagertje"
Hij werd begin 1997 als eerste chinchilla, samen met zijn maatje, binnengebracht in de opvang. Na korte tijd overleed zijn maatje en was er met Bengel geen land meer te bezeilen. Hij werd verschrikkelijk dominant en liet dat merken, door iedereen, die hij niet mocht onder te plassen. Pogingen om hem te koppelen aan een nieuw vriendje lukten steeds niet en hij bleef daarbij ook nog onvriendelijk tegen de meeste mensen. Als je hem goed kende wist je wanneer je moest uitkijken voor een douche en wanneer het veilig was om een snoepje of iets anders aan hen te geven zonder je vingers te riskeren. Langzaam aan klom de brompot op naar "mascotte van de opvang"; een taak die hij zelf uitbreidde naar "baas van de opvang". Hij vertelt inmiddels in ieder donateursblad en op de website over de gebeurtenissen in de opvang op zijn geheel eigen manier.

De laatste paar maanden gebeurt dat niet meer vanuit de opvang. Begin 2003 kregen we een noodkreet van enkele ex-vrijwilligers. Zij hadden een paartje chinchilla's met een zoon. De ouders overleden binnen enkele dagen na elkaar en het zoontje werd hierdoor verschrikkelijk eenzaam en bleef alleen maar stil in een hoek zitten. In de opvang zaten op dat moment maar twee mannen. Het eerste mannetje zag in het kleintje eerder een bedreiging, dan een speelkameraadje. Toen was Bengel aan de beurt. De verwachtingen waren niet echt positief, maar Bengel zou Bengel niet zijn als hij ons totaal verraste en het kleintje direct volledig in bescherming nam.
Zijn oude gedrag is hij echter nog niet kwijt. Slechts enkele mensen kunnen de kleine chinchilla benaderen. De anderen kunnen nog steeds een warme douche verwachten; al zitten ze aan de andere kant van de kamer.